زبان فارسی شاید به خاطر ظرافت هایش ، و اینکه سرزمین اش مورد تخت و تاز های ویرانگر متعدد یونانی ، عربی ، مغولی ، تیموری ... قرار گرفته ، دارای ایما و اشاره های فراون است .
چیزی میگویی و منظورت چیز دیگر است . برای اینکه میهمان زیاد نماند ، به او طرف میکنی :"خوب حالا شام هم مهمان باشید .لقمه نانی هست میخوریم " و طرف میفهمد که زیاده مانده و باید زحمت را کم کند .
در این میان اضافه بر این اشارات ، یک نوع خود فریبی ، و امید دادن بی پایه به خود . از سر ناچاری و ناتوانی در تغییر اوضاع هم وجود دارد .
یک نوع خود را دلداری دادن ، یک نوع از زیر بر مسئولیت فرار کردن . انهم با کمال احترام و تظاهر به عقل گرا و صبور بودن .
گرگان و دیو صفتان نیز از این عادت ایرانیان تمام استفاده را برده ، به نسبت زمان آنها را یا کلا حواله به آن دنیا میدهند ،
و اینکه خدا خودش حق اینان را ازآنان خواهد گرفت ، یا حواله به زمان نا معلوم آمدن امام زمان.
گرچه شاید خواننده بگوید اینقدر هم ساده نیست ، مردم دیگر با این چیز ها گول نمیخورند ، باید بگویم درست است .
اکنون علاوه بر آنچه بالا گفتم، حالت خیلی پیچیده تر شده ، ولی فلسفه تحمیق همان است .
حتما سالهای پر تنش ۸۸ تا کنون را به یاد دارید. از خود جنبش(به دلیل پیچیدگی اش) که بگذریم، بعد از فروکش کردن آن .
چند بار به خود گفتیم(به ما گفتند) تحریم ها موجب خواهد شد این رژیم سرنگون شود .صبر کنید ، شاید اصلا امریکا(امام زمان) آمد حمله کرد و ما آزاد شدیم. این تا اکنون ادامه دارد .
یا وقتی تنش های (به نظر من خود ساخته ی کاملا دروغین) بین احمدی نژاد و دار و دسته خامنه ای شروع شد ، به خود میگفتیم
آی، بین مسئولین اختلاف افتاده ، این محمود پته ی این نظام را روی آب خواهد ریخت .
با این ما به خود این امید را میدادیم که صبر کن یک درگیری بزرگ را در زمان انتخابات بین محمود و خامنه ای خواهیم داشت ، از آن فضا استفاده خواهیم کرد و ....
تمام این زمان را از دست دادیم ، رسیدیم به نزدیکی های انتخابات .
گفتیم صبر کن ببینیم خاتمی یا رفسنجانی نامزد میشوند یا نه ، بعد ما حرکت خواهیم کرد . بر تبل شرکت در انتخابات کوبیدیم( بهتر بگویم کوبیدند) که آری اگر رفسنجانی یا خاتمی نامزد شود، نظام نخواهد توانست آنها را رد صلاحیت کند .
از طرفی مشایی که جانب محمود خواهد آمد ، موجب خواهد شد نظام نتواند نه او را و نه خاتمی یا رفسنجانی را رد صلاحیت کند یا در صندوق ها دست برده ، آرا را جابجا و به اصطلاح بدزدد. پس بکوب بر طبل انتخابات که ما پیروزیم، صبر کن ببینیم بالاخره سید خندان نامزد میشود یا نه.
که نشد و رفسنجانی آمد ، قبل از اینکه موجی شکل بگیرد، هم او رد صلاحیت شد و هم مشایی. و به ما میگفتند که محمود کارت هایی دارد که رو خواهد کرد، و در حال مذاکره و چانه زنی با رهبری است برای تایید صلاحیت مشایی با حکم حکومتی .که منجر به تایید صلاحیت رفسنجانی نیز خواهد شد، چون نظام به تنهایی با مشایی به صندوق رای نخواهد رفت ، صبر کن ببینیم محمود چه کار میکند . تا آن موقع از عارف حمایت کنید و بر طبل بکوبید.
محمود هم کاری نکرد وکاری نکرد جز زدن حرف های معنا دار (آقای(امام زمان) ما که بیاید و گوشمالی مخالفین و ...) که بر آن حس صبر کن ببینیم چی میشود ما می افزود.ما منفعل و آن فضای انتخاباتی که گنجی و دیگران قول داده بودند، و میگفتند که باید از آن استفاده کرد و نباید انتخابات را تحریم کرد، چون انفعال است و ....
گذشت و روحانی شد منتخب ملت همیشه در صحنه ی شهید پرور . سپس گفتند و میگویند و امید واهی میدهند به من و تو ای هموطن که تغییری ایجاد خواهد شد در جهت احقاق حقوق مردم.
فعلا که بر سر این ستون هستیم که بگذار روحانی کابینه اش را تشکیل دهد ، این سنگ محکی خواهد بود برای او.
من که با همان طرز فکر شاید دایی جان ناپلئونی خودم ، حتی این تنش های بین محمود و رهبری را ساختگی ، و همه را قسمتی از یک سناریو میبینم.
فکر کن، مگر میشد محمود ی که با کودتا بر سر کار آمد با تمام حمایت رهبری ، بعد از ۸ سال به صورت عادی از قدرت کنار رود ، بدون تشنج با رهبری و کمی پاک کردن دستان او از خون مردم و سلب مسئولیت از او و دستگاهش.اکنون واقعا نظام به یک روحانی نیاز دارد ، برای ترمیم رابطه خود با مردم و دنیا .ولی این بار کنترل شده و نه مثل سال ۷۶.
یا مگر میشود بعد از یک دوره تشنج با تمام دنیا یک دوره پر تشنج دیگر با کسی مثل جلیلی را آغاز کرد؟ خوب این میشود آغاز جنگ ، که فعلا مد نظر هیچ کس نیست (نه نظام اسلامی ایران و نه قدرت های خارجی)
سیاست دنیای کثیفی ست، ایران ما هم با منابع انسانی وسرزمینی خود، مثل گاوی ست که دوره بارداری، شیر دهی ، پرواری، سربری و قصابی خود را دارد.
فعلا گویا سمت سوی ما از حالت شیر دهی(تحریم و خروج سرمایه انسانی و مالی با آن سرعت ۱۰ سال اخیر) خارج شده به سمت دوباره پروار شدن میرود.
حتما کسانی هستند که میگویند ، چه میگویی پیر داوود ، صبر کن ببینیم روحانی چه کابینه ایی تشکیل خواهد داد
زندگى كردن مثل دوچرخه سوارى است. آدم نمى افتد، مگر این كه دست از ركاب زدن بردارد.